Mijn bevallingsverhaal

Mijn bevallingsverhaal

Om alle mama’s een hart onder de riem te steken deel ik mijn bevallingsverhaal, ik vond het namelijk best meevallen. Na alle horrorverhalen en er eigenlijk al van uitgaande dat bevallen één groot drama is, kan ik eerlijk zeggen dat ik het lang niet zo erg vond.


*Het is een behoorlijke lap tekst, zonder foto’s. De foto’s van de bevalling wil ik namelijk niet delen.

De bevalling

Lauren is op 31 januari geboren, maar op 30 januari was mijn lichaam al begonnen aan de bevalling. Ik begon toen namelijk de slijmprop te verliezen, hier voelde ik verder niks van en ging gewoon verder met mijn dagelijkse dingen. Op 31 januari begonnen om 03.00 de voorweeën, mijn vriend was al aan het werk en ik ging dus even uit bed om naar de wc te gaan. Mijn vriend kwam om 05.00 weer terug en ik zei dat het was begonnen. Ik had al gelezen dat voorweeën soms wel uren of dagen kunnen duren, dus ik verwachtte er nog niet teveel van.

Ik sliep door tot 07.30 en mijn vriend was inmiddels naar zijn andere werk gegaan, we gingen er immers toch al van uit dat het niet zo snel zou gaan. Om 08.00 kon ik niet meer lekker liggen en voelde ik de weeën heftiger worden. Ik ging van bed en sprong de douche in, dit zou namelijk de pijn minder heftig maken, nou ik weet niet wie dat bedacht heeft maar ik voelde het nog net zo goed :’-) Geen succes dus.

Door wat door de kamer te lopen en dansen kon ik de weeën beter opvangen, ik voelde ze sneller komen en begon met timen. Toen ze een uur lang om de 5 minuten kwamen heb ik de verloskundige gebeld. Daarna mijn vriend gebeld dat hij weer naar huis mocht komen. De verloskundige gaf aan dat ik 4 cm ontsluiting had en dat we rustig aan wel naar het ziekenhuis mochten rijden.

De combinatie van een rijdende auto en weeën was niet fijn en eenmaal aangekomen op de parkeerplaats kotste ik dus alles er uit. De wind stond natuurlijk verkeerd en alles waaide uiteindelijk de auto in, haha. Gelukkig heeft mijn lieve moeder dit er weer uitgepoetst toen we het ziekenhuis weer uit mochten. Het ziekenhuis waar ik heen wilde was net aan het verbouwen en ik mocht in een nieuwe kamer mét badkamer, erg fijn! Wel waren ze net in de kamer ernaast aan het werk en mochten we tijdens de bevalling genieten van boormachines. We kregen na de bevalling een knuffel met excuses voor het overlast.

Verder liep de bevalling voorspoedig, maar na een paar uur weeën opvangen kreeg ik last van mijn astma en gaf ik aan dat ik dit niet meer uren ging volhouden en dus een ruggenprik wilde als dat wel het geval zou zijn. De verloskundige voelde even en zei dat ik 7 cm ontsluiting had en wel een paar keer mocht persen om het te versnellen. Binnen 30 minuten zat ik op 10 cm en mocht ik beginnen aan het echte persen. Geen ruggenprik dus. We dachten dat het toen allemaal sneller zou lopen, maar mijn persweeën bleven uit en ik moest dus aan de weeënopwekkers.

Helaas duurde dit een eeuwigheid omdat de dokter gewoon niet kwam, na 30 minuten is mijn verloskundige er achteraan gegaan en heeft een dokter de kamer in gedwongen, haha. Toen moest ik eerst nog een half uur aan een hartfilmpje en daarna werd ik pas aan het infuus gelegd. Maar ook met het infuus duurde het allemaal erg lang en kwamen de weeën op een gegeven moment om het kwartier. De laatste wee duurde zelfs 20 minuten en hierdoor werd het allemaal even spannend of ik de geboorte zelf zou kunnen doen of dat  ik toch een keizersnede moest. Gelukkig kon ik het zelf nog en om 18.44 werd Lauren geboren.

Mijn bevallingsverhaal

Achteraf kwam ik er achter dat het infuus lek was, dus misschien heeft dit ook wel effect gehad op de snelheid van de weeën. Uiteindelijk verliep de bevalling dus niet helemaal zoals we dachten, maar ik kan er met een goed gevoel op terug kijken en vond het lang niet zo erg als ik had verwacht.

Hoe kijk jij terug op je bevalling?

Bedankt voor het lezen!

RELATED POSTS

6 Comments

  1. Beantwoorden

    Lesley

    juni 21, 2018

    Mooi verhaal! Ik vond het ook erg mee vallen. Mijn bevalling ging door de weeenopwekkers wel heel erg snel. Mijn vriend was dus echt als de dood dat het zou beginnen als hij aan het werk was haha. Jou vriend hier geen problemen mee gehad?

    • Beantwoorden

      Anna Gerrie

      juni 21, 2018

      Dat is wel even spannend dan inderdaad! Nee, mijn vriend ging juist weer aan het werk omdat we dachten dat de voorweeën langer zouden duren. Maar een paar uur later kon ik ‘m weer opbellen dat ie weer naar huis kon komen.

  2. Beantwoorden

    Lesley

    juni 21, 2018

    Haha die van mij zou dat echt niet kunnen. Die wilde een week van te voren het liefst al thuis blijven voor de zekerheid. was veel te bang dat hij iets zou missen 🙂

  3. Beantwoorden

    Marsha

    juni 21, 2018

    Fijn om te lezen dat het goed gegaan is! Ik ben er ook erg zenuwachtig voor haha. Ook qua pijnbestrijding ben ik nog erg aan het tobben.

  4. Beantwoorden

    Sonja

    juni 21, 2018

    Ik weet de bevallingen als de dag van gisteren nog. Dit vergeet je nooit meer. Niet dat ze vervelend waren, nee ik wist dat het geen kantklossen zou worden.
    Bij de tweede werd eea opgewekt, kreeg een weeenstorm en binnen 7 minuten was hij eruit.

  5. Beantwoorden

    Babs

    juni 22, 2018

    Ik had de pech dat het allemaal niet zo snel ging, een heel lang weekend was het. Met de auto naar het ziekenhuis vond ik ook geen feest. Tom had geen haast, hahaha, nog steeds niet eigenlijk. Dat “gewroet”inwendig vond ik het meest vervelend, het hartfilmpje en het meten van de ontsluiting.
    Maar alles valt weg zodra je je kindje in je handen houdt en ik hou altijd voor ogen dat voor mij miljarden andere vrouwen ook gewoon bevallen zijn, soms zelfs in heel slechte omstandigheden. Het is zo een natuurlijk en mooiste moment in je leven!

LEAVE A COMMENT

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.