Mijn ervaring met bevallen in een ziekenhuis

Mijn ervaring met bevallen in een ziekenhuis

Je kunt thuis bevallen, in een kraamhotel of in het ziekenhuis. Wanneer je bevalling medisch wordt moet je automatisch naar het ziekenhuis, maar verder ben je vrij in je keuze. Wij kozen vooraf al voor het ziekenhuis en ik ben ook erg blij met die keuze. Hoe ik de bevalling in het ziekenhuis heb ervaren lees je in deze blog.


Wij kozen voor het ziekenhuis omdat we liever al te plek waren mocht er iets gebeuren, dan dat we met gillende sirenes er snel nog heen hadden gemoeten. Had ik wel thuis bevallen dan had ik alsnog met spoed naar het ziekenhuis gemoeten, dus ik ben erg blij dat we al in het ziekenhuis waren.

Dat het medisch wordt kun je in de meeste gevallen niet voorspellen, maar ik had al zo’n gevoel dat er wel iets kon gaan gebeuren.

De bevalling begint.. en dan?

Op het moment dat de verloskundige bij mij thuis kwam, had ik vier centimeter ontsluiting. Officieel mag je pas naar het ziekenhuis bij vijf centimeter, maar wij mochten vast rustig de spullen pakken en die kant op rijden. Onze verloskundige reed achter ons aan en rende bij aankomst gauw het ziekenhuis in om een rolstoel te halen.

De bevalruimte was net verbouwd en had nu een badkamer, wat was ik blij! Helaas was de kamer hierdoor wel erg krap geworden en hadden ze nog geen kapstok opgehangen. Omdat ik mijn vriend, verloskundige en twee kraamverzorgsters erbij had, lag de kamer snel vol met jassen en tassen.

De bevalling wordt medisch

Wanneer je nog op een natuurlijke manier bevalt is er geen dokter aanwezig, je hebt dan puur de kamer voor jezelf, je verloskundige en kraamverzorgers. Na een paar uur werd het duidelijk dat mijn weeën niet meer snel wilden doorzetten en daardoor moest ik aan de weeënopwekkers. Mijn verloskundige riep een dokter, maar die kwam pas een half uur later. Op dat moment moet de kraamverzorging weer vertekken en neemt een medisch team het over.

Na een half uur aan een hartfilmpje, werden eindelijk de weeënopwekkers aangesloten. Het laatste deel van de bevalling kon beginnen. Het medische team heeft mij goed geholpen en hield alles nauwkeurig in de gaten. De oxytocine (weeënopwekker) werd verhoogd toen het nodig was en er werd mij goed verteld wanneer ik de wee kon doorzetten en wanneer ik ‘m op moest vangen.

Omdat er werd verwacht dat de bevalling snel zou gaan werd de lamp waar Lauren onder moest liggen alvast aangezet, maar toen liet ze nog wel even op zich wachten. Hierdoor werd het bloedheet in de kamer, kreeg ik natte doeken in mijn nek en was uiteindelijk mijn shirt doorweekt. Toen Lauren eenmaal geboren was kon ik haar eerst niet bij mij hebben omdat het natte shirt eerst uit moest. Dit vond ik wel jammer, maar het was niet anders.

Ook de nazorg vond ik prettig, de vrouw was kundig en gezellig. We kregen zelfs nog een hele maaltijd, ook al was het al 22.00 uur ’s avonds. Na een snelle douche en de verplichte plas mochten we naar huis. Omdat het al laat was mochten we ook een nacht in het ziekenhuis blijven, maar wij gingen liever naar huis.

Het hele riedeltje wat je allemaal moet aanvragen en doen voor je baby had ik liever uitgetypt gehad. Ik was namelijk na mijn bevallig erg moe en was de helft van het verhaal alweer vergeten toen ik de deur uit ging.

Ik vond bevallen in het ziekenhuis dus erg prettig en zou het zo weer doen. Ik voelde mij niet een nummer of patiënt. Mocht ik weer zwanger zijn, dan is een bevalling nu verplicht in het ziekenhuis vanwege het deze keer medisch werd. Maar dat vind ik geen probleem!

Ben jij bevallen in het ziekenhuis en hoe vond jij dat?

Bedankt voor het lezen!

RELATED POSTS

LEAVE A COMMENT

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.